Jest on ilustracja wlasciwie skonstruowanego zakotwienia stalowego wspornika w plycie zelbetowej

Jest on ilustracją właściwie skonstruowanego zakotwienia stalowego wspornika w płycie żelbetowej. Element stalowy, pracując na zginanie i ścinanie, przenosi siły na beton poprzez rozciągania w strzemionach i bezpośrednie dociski do betonu na swoim drugim końcu. Wystąpienie dużych sił w skrajnych strzemionach stwarza groźbę zniszczenia podparcia (szczególnie, gdy występuje ono na narożniku płyty) przez powstanie rysy ukośnej. Środkiem zabezpieczenia przed tego rodzaju zniszczeniem jest wzajemne zakotwienie strzemion i zbrojenia poziomego doprowadzonego do podpory. Uniemożliwia to wyrwanie strzemion i rozwarcie rysy. W narożach płyt o zbrojeniu ortogonalnym należy dodać specjalne wkładki poziome kotwiące. Za miast strzemion stosować można zakotwienia w postaci odpowiednio wyprofilowanych płaskowników, blach itp. Sposobem dość specyficznym jest stosowanie w ustroju płytowo-słupowym prefabrykowanych słupów oraz mono litycznych płyt stropowych wykon ywanych na miejscu przeznaczenia lub na specjalnym steroidzie (w postaci np. stropu nad piwnicami). [patrz też: pręty mosiężne, kotwy do drzwi, Upadłość transgraniczna ]

Powiązane tematy z artykułem: kotwy do drzwi pręty mosiężne Upadłość transgraniczna